....á tónleikum Sigurrósar!  Ég hef aldrei séð neitt þessu líkt. Þeir voru ótrúlega góðir og þetta mun seint líða úr minni.

Það ríkti magþrungin þögn í Laugardalshöllinni áður en þeir stigu á sviðið.  Það var enginn að hóa eða hvía. Svo komu þeir og renndu sér beint í Glósóla.  Þvílík snilld...

Ég get ekki neitað því að það féll tár, ég á margar indælar minningar tengdar Sigurrós...

Þreyttur....

Kúra..

J.

..á ætla ég að setja ferðasöguna mína frá Grænlandi hérna inn á því ylhýra tungumáli Þýðversku!

Setjiði nú uppáhalds jóðl plötuna ykkar í græjurnar og opniði einn Warsteiner "DAS EINZIGE WAHRE!"

"Was Sie sagen, wann Sie werden eingeladen auf einem daytrip nach Grönland?",  Sie sagen JA mit einem Haupty!" 

Wir waren drei von uns vom Islandbesucherbüro, das oben bei 09:00 Stunden in der alten Armeekaserne darstellte, die auch als das inländische Flughafengebäude in Reykjavík bekannt.  Der Bestimmungsort war das kleine Dorf von Kulusuk auf der Ostküste von Grönland.  Ich muß zulassen, daß ich wie ein Kind war, das zu Disneyland geht und ich nichts tat zu versuchen, meinen Excitement zu verstecken.  Grönland hat mich immer fasziniert daß und ich einen Slideshow der Abbildungen der Jäger und der schönen aber unfruchtbaren Landschaft hatte, die durch meinen Verstand laufen.  Auch zu sein war eine nette Änderung zum Sein das Reisende für sobald dieser Sommer und obgleich ich meine helfenden Touristen und Reisenden des Jobs aus mag sehr viel, es ist immer nett, auf der anderen Seite der Tabelle manchmal.  Nachdem die Wartezeit einer Stunde im Flughafen, der von meinem Überlebenswerkzeug Leatherman von Airport Security und ein "kleiner" Erwerb von einigen Miniflaschen einiger 12 Jahre alter Flüssigkeit abgestreift wurde, um mein wundes Kehle... ehemm, es zu kurieren Zeit betrug, die Fläche des Fokker F50 zu verschalen, die uns zum kleinen Dorf von Kulusuk nehmen würde. 

Das Wetter in Reykjavík war ziemlich gut und als über dem Fliegen der Halbinsel Snæfellsnes wir eine ausgezeichnete Ansicht des Gletschers Snæfellsjökull erhielten.  Der Service war an Bord groß und unser Führer zeigte uns auf einem Diagramm, wohin wir gingen.  Nachdem 1 ½stundenflug wir einige sehr große Eisberge sah, auf das sichere Zeichen des Meer....a zu schwimmen, das wir nah an Grönland und sicher genug erhielten, nach einer Weile erschienen die massiven Granitberge von Grönland in ihrer ganzer Macht und was für ein Anblick!  Das Wetter war vollkommen!  Nicht eine Wolke im Himmel zum Blockieren dieser ausgezeichneten Ansicht.  Als der Pilot im Befehl seinen Vogel jeder gelandet hatte, das aus der Fläche heraus gehetzt wurde, um die neue Welt zu erforschen, die draußen wartete.  Stellen Sie vor sich, daß... die Sonne schien;  es gab nicht eine Wolke im Anblick und in keinem Wind an allen.  Die Luft war das frischste, das ich in meinem Leben geschmeckt habe und ich fühlte gut, als, den letzten "einen kleinen Schritt für Mann" hinunter die Strichleiter der Fläche unternehmend!  Im freien Geschäft der Steuer bildete ich etwas strategisches Einkaufen.  Ich kaufte fast zum ersten Mal überhaupt, einige Pakete des Prinzen Cigarettes.  (jemand erklärte mir, daß es das stärkste shi.. herum, "wie das Saugen auf dem Absaugventilatorstrahlrohr von einem alten Geländewagen war, der einen Tune-up!" benötigt,  mein erfahrener Raucherfreund, der) meinen Freunden gesagt wurde, die mich kannten, um ein Anti- Raucher von der Hölle zu sein, wurden ein wenig verwirrt, über dieser Tat aber gefolgt in meine Schritte und auf Lager oben auf Zigaretten auch.  Das Halteseil, das in den Gewohnheiten arbeitet, war der einfachste gehende Mann dadurch, daß Position, die ich überhaupt getroffen habe und ich mit den Taschen durchmachte, die vom Prinzen mit einem Lächeln auf meinem Gesicht voll sind!  Als wir einen Flughafenanschluß verließen, sahen wir ein Bündel Zicklein, die herum in T-Shirts und rüttelnde Hosen laufen.  Wir glaubten Art von dummem in unserem Zwickel-Tex und in Vlies, die ich sagen muß, aber wer interessierte sich?  Nachdem man den Flughafenbereich gelassen hat, gibt es einen 35-Minute-Weg in das Dorf.  Es ist ein schöner Weg und unter anderen Sachen nimmt es Sie hinter einem von zwei Graveyards in Kulusuk.  Die Gräber werden mit Plastikblumen aller Farben verziert und großer Respekt wird für die gezeigt, die weg unsere Führer, Halldór geführt haben und Ársæll uns erklärte.  Es ist eine Gewohnheit zum Nennen eines neugeborenen Kindes nach dem Mann oder der Frau dieses Letzte, das im Dorf gestorben wird.  Es gibt nicht viel Boden zum Begraben Ihr liebte eine in Grönland, also ist das Nehmen eines Grabs dort nicht eine einfache Aufgabe.  Ich wurde durchaus verschoben, indem man den Graveyard betrachtete und ich machte Menge Photos dort und um sie, aber dann war es Zeit, an zu bewegen.  Die ersten zwei locals, die ich traf und Speiche zu waren zwei alte Halteseile, die auf einem Ölbarrel sitzen, Bier rauchen und trinken.  Ich sprach zu ihnen auf Dänische und bot ihnen Prinzen sofort an!  Sie nahmen mit einem Lächeln an und ich beleuchtete ein selbst, also würde ich nicht wie ein Idiot und begonnenes weg luftstoßen und ein Bilden des kleinen Gespräches zwischen dem Husten fühlen, wie ich durch die Pest angeschlagen worden war.  Unsere neuen Freunde mochten unsere Firma sehr....at, wenig, das sie die ganze Zeit lachten, ich sprach, also glaubte ich, daß ich einen sehr großen Erfolg von meinem ersten Treffen mit den locals hatte.  Meine Freunde, Jónsi und Bói lachten gleichmäßig so viel, aber ich vermute aus unterschiedlichen Gründen.  Nachher dieses nette und freundliche Gespräch gingen wir zum Speicher "Kaupfélag", das lokale "erhalten ihm allen" Speicher in Kulusuk.  Wir waren optimistisch, irgendein Ren- oder Moschusrindtreffen zu finden, um zurück nach Hause zu holen, aber wir hatten kein solches Glück.  Die einzige Sache, die wir in der Fleischgefriermaschine, die viel zu meinem Mögen aufgestellt wurde, folgend in Richtung zur Gewehrzahnstange und zu den Sparkplugs für die Schneescooters, waren dänisches verpacktes Rindfleisch fanden, Schweinefleisch und Huhn.  Wir verließen den Lebensmittelgeschäftspeicher und gingen durch das Dorf.  Als, eins der bunten Häuser von Kulusuk, wurden uns führend durch ein junges schönes Greenlandic Sleddog "angegriffen".  Zuerst es war schwierig, heraus darzustellen, wenn er uns spielen oder gerade essen wollte!  Ich aß ein Sandwich in meinem Rucksack, den ich ihm gab und während ein Zeichen von Dankbarkeit ich einen grossen "Kuß des Dorschleber-Öls smelly" auf meinem Gesicht vom Welpen reiceived.  Ich verliebte in es sofort und begann, denkend an eine schwer bestimmbare Methode zum smuggel den Hund nach Island in meinem Rucksack.  Wir dann wandered um das Dorf und machten einige Photos von alles, das wir sahen.  Folgender Anschlag war mit einem lokalen Künstler, der oben in einem traditionellen sealskinkostüm geklitten wurde.  Es war eine ältere Frau, die an eine Anzeige des Singens, des Tanzens und des Trommelns setzte.  Unser Führer erklärte uns, daß rückseitig an den alten Tagen dieses drumdance einen Zweck diente.  Zwei Personen drumdanced und tryed zum humilliate den Konkurrenten, indem sie ihn, Art wie der RAPKONKURRENZ im Film 8 Meile outdancing.  Dieses war der gute aufzupassende Spaß und die alte Dame erhielt einen lauten Applaus, als sie ihren zweiten Song und eine grosse Umarmung von mir beendete.  Die Zeit verging Weise zu schnell und nachdem wir die Kirche besucht hatten, errichtet aus einem Schiffswrack heraus von einigen dänischen Castaways, gingen wir unten zum Hafen, ein Halteseil zusammenzutreffen, das uns zurück zu dem Flughafen nehmen würde.  Unten am Hafen trafen wir einige locals und ich zog meinen Satz des Prinzen aus und bot eine von ihnen an.  Ich hatte bereits eine halbe Möglichkeit der Zigarette vom Paket ausgezogen, aber mein Freund nahm die vollständige Sache, ohne zu blinken!  Ich fand, daß so ursprünglich und lustig, daß, als sein Partner mich fragte, ob ich ein Paket für ihn hatte, ich ihnen fast das vollständige Los gab, daß ich in meinen Taschen verlassen hatte.  In der Belohnung zu dieser Geste erhielten die drei von uns zusammen reisend, mit dem ältesten und respektierten Kapitän in der Gruppe zu segeln!  Sein Name war Ammarsik und anscheinend tötete er seinen ersten polaren Bären am Alter von 8!!  Ein laienhafter Jäger selbst seiend glaubte ich großem Respekt für diesen Mann, der am Alter von 8 handhatte, den lagest precantly gehenden Fleischfresser zu töten die Masse!  Ich zog einen Prinzen und eine Miniflasche des Wanderers Johnny aus und gab ihn und er nahm mein Zeichen des Respektes an und zeigte uns zu seinem Boot und begrüßte uns an Bord in einem guten dänischen und mit grossen Lächeln auf seinem Gesicht.  Die Bootsfahrt war großer Spaß und nah an Ufer sahen wir einen minky Walschlag.  Ammarsik sprach und sprach und zeigte in alle Richtungen, aber wir fanden ihn ziemlich schwierig, wegen der Geräusche der außenliegenden Maschine und er zu verstehen, die ständig einen Prinzen in seiner Öffnung haben, aber sie machte nicht aus.  Die Ansicht vom Boot sagte es allen.  Die Berge und die Gletscher und das tote ruhige Meer um uns, wo so overvhelmingly schön.  Wir sagten Auf Wiedersehen zu unserem Freund Ammarsik und gingen bis zum Flughafen Kulusuk.  Weise zu früh waren wir dort und auf unserer Weise, die zu Reykjavík Haupt ist.  Dieses war ein fantastischer Tag gewesen,WAREN ein großes adventuree und wir ganz damit einverstanden, zur Westküste folgender Sommer und für die zu gehen, die denken an das Visting unsere neigbours herauf Norden...., 

denken Sie nicht an ihn irgendwie länger... gehen gerade!

og hér er orginallinn...

“What do you say when you are invited on a daytrip to Greenland?”

You say YES with a capital Y!

We were three of us from the Iceland Visitor office that showed up at 09:00 hrs in the old army barrack that is also known as the domestic airport building in Reykjavík. The destination was the small village of Kulusuk on the east coast of Greenland.  I must admit that I was like a child going to Disneyland and I did nothing to try to hide my excitement.  Greenland has always fascinated me and I had a slideshow of pictures of hunters and beautiful but barren landscape running through my mind.  Also it was a nice change to be the traveler for once this summer and although I like my job helping tourists and travelers out very much it is always nice to be on the other side of the table sometimes. 

After an hour’s wait in the airport, having been stripped of my Leatherman Survival tool by Airport Security and a “small” purchase of some miniature bottles of some 12 years old liquid to cure my sore throat…ehemm, it was time to board the Fokker F50 plane that would take us to the small village of Kulusuk.

The weather in Reykjavík was quite good and when over flying the Snæfellsnes Peninsula we got an excellent view of the Snæfellsjökull Glacier.  The service on board was great and our guide showed us on a map where we were going.  After 1 ½ hour flight we saw some huge icebergs floating on the sea….a sure sign that we were getting close to Greenland and sure enough, after a while the massive Granite mountains of Greenland appeared in all their might and what a sight!  The weather was perfect!  Not a cloud in the sky to block this magnificent view.  When the pilot in command had landed his bird everybody rushed out of the plane to explore the new world that waited outside.  Imagine…the sun was shining; there was not a cloud in sight and no wind at all.  The air was the freshest I have tasted in my life and I felt good when taking the last “one small step for man” down the ladder of the plane!

In the tax free shop I made some strategic shopping. I bought almost for the first time ever, some packages of Prince Cigarettes. (Somebody told me it was the strongest shi.. around, “like sucking on the exhaust tailpipe of an old Land Rover that needs a tune-up!”, my experienced smoker friend said)  My friends who knew me to be an anti smoker from hell were a little bit bewildered over this act but followed in my footsteps and stocked up on cigarettes too. The guy working in customs was the easiest going man in that position I have ever met and I went through with pockets full of Prince with a smile on my face!  When we got out of the airport terminal we saw a bunch of kids running around in t-shirts and jogging pants.  We felt kind of stupid in our Gore-Tex and fleece I must say but who cared?

After leaving the airport area there is a 35 minute walk into the village.  It is a beautiful walk and amongst other things it takes you past one of two graveyards in Kulusuk.  The graves are decorated with plastic flowers of all colors and great respect is shown for those who have passed away our guides, Halldór and Ársæll told us. It is a custom to name a newborn child after the man or the woman that last died in the village. There isn’t much soil to bury your loved ones in Greenland so taking a grave there is not an easy task.  I was quite moved by looking at the graveyard and I took a lot of pictures there and around it but then it was time to move on. 

The first two locals I met and spoke to were two old guys sitting on an oil barrel, smoking and drinking beer.  I addressed them in Danish and immediately offered them Prince!  They accepted with a smile and I lighted one myself so I wouldn’t feel like an idiot and started puffing away and making small talk in between coughing like I had been struck by the plague.  Our new friends liked our company very much….at least they laughed all the time I spoke so I felt I had a huge success from my first encounter with the locals.  My friends, Jónsi and Bói laughed equally as much but I suspect for different reasons.

After that nice and friendly conversation we went to the “Kaupfélag” store, the local “get it all” store in Kulusuk. We were optimistic to find some Reindeer or Musk Ox meet to bring back home but we had no such luck.  The only thing we found in the meat freezer that was situated much to my liking, next towards the gun rack and the sparkplugs for the snow scooters, was danish packed beef, pork and chicken. We left the grocery store and walked through the village.  When passing one of the colorful houses of Kulusuk we were “attacked” by a young beautiful Greenlandic Sleddog. At first it was difficult to figure out if he wanted to play or just eat us! I had a sandwich in my backpack which I gave him and as a token of gratitude I reiceived a big “cod liver oil smelly kiss” on my face from the puppy.  I fell in love with it instantly and started thinking of an elusive method to smuggel the dog to Iceland in my backpack.  We then wandered around the village and took some pictures of everything we saw.

Next stop was with a local artist dressed up in a traditional sealskin costume.  It was an elderly woman who put on a display of singing, dancing and drumming.  Our guide told us that back in the old days this drumdance served a purpose.  Two persons drumdanced each other and tryed to humilliate the opponent by outdancing him, sort of like the rapping competition in the movie 8 Mile.  This was good fun to watch and the old lady got a loud applause when she finished her second song and a big hug from me. The time passed way too quickly and after we had visited the church, built out of a shipwreck by some danish castaways, we went down to the harbor to meet up with a guy who would take us back to the airport. Down at the harbor we met some locals and I pulled out my pack of Prince and offered one of them. I had already pulled out one cigarette half way from the package but my friend took the whole thing without blinking!  I found that so original and funny that when his partner asked me if I had a package for him I gave them almost the whole lot that I had left in my pockets.  In reward to this gesture the three of us travelling together got to sail with the oldest and most respected captain in the group!  His name was Ammarsik and apparently he killed his first Polar Bear at the age of 8!!  Being an amateur hunter myself I felt great respect for this man who managed at the age of 8 to kill the lagest predator precantly walking the earth! I pulled out a Prince and a miniature bottle of Johnny Walker and gave him and he accepted my token of respect and showed us to his boat and welcomed us aboard in good Danish and with a big smile on his face.  The boat ride was great fun and close to shore we saw a minky whale blowing.  Ammarsik talked and talked and pointed in all directions but we found him quite difficult to understand due to  the noise of the outboard engine and him constantly having a Prince in his mouth but it didn’t matter.  The view from the boat said it all.  The mountains and the glaciers and the dead calm sea around us where so overvhelmingly beautiful.  We said goodbye to our friend Ammarsik and walked up to the Kulusuk Airport. Way too soon we were there and on our way home to Reykjavík. 

This had been a fantastic day, a great adventuree and we all agreed to go to the west coast next summer and for those who are thinking about visting our neigbours up north....

don’t think about it any longer...just go!

Góða helgi girlz and boyz....!

Jón.

Það er enginn að hvetja mig til að blogga um Londonferðina eða hvað á daga mína hefur drifið undanfarnar vikur?  Jæja...ég tek því þá bara þannig að þið hafið engann áhuga. 

Hnuss......

.....og eins og ég segi alltaf, þá skuluði vera hýr og rjóð því Jón er kominn heim!

.......heeere's Johnny!!!

Frá talsmanni og upplýsingafulltrúa Hr.Jóns Gunnars, Jeppe Blomsterpott Sørensen!

"Það tilkynnist hér með að Jón Gunnar Benjamínsson verður fjarverandi næstu daga þar sem hann er að fara til Lundúna á morgun þriðjudag á mikilvæga kaupstefnu! 

Þær stúlkur sem höfðu vonast eftir að ná fundum Jóns Gunnars sem tilvonandi kærustur og heitmeyjar núna í vikunni verða að bíða fram yfir næstu helgi eftir að ná þeim fundum. Á mánudaginn verður svo farið yfir umsóknir um stefnumót og dregið um í hvaða röð hinar heppnu fá að hitta Hr.Jón.

Mælst er til þess að kvenfólk almennt haldi ró sinni og sýni því skilning að Jón Gunnar mun verða í fylgd stúlku í þessari ferð.

Takk fyrir gott hljóð.

Ps:

Passaðu þig á að passa uppá að vera með passann þinn stelpa! ;o)

...og lífið gengur sinn vanagang í Lækjargötu 2.

Ég sest fyrir framan tölvuna eftir að hafa hellt uppá einn Swiss Mokka og byrja að skoða tölvupóstinn minn. Það líður ekki á löngu þangað til róni kemur inn úr dyrunum og ég verð ekkert hissa, það er jú frekar kalt og ég hef oft séð þennan áður. Kallgreyið spyr hvort að Rúnki sé enn að reka þessa búllu?  Þetta er auðvitað coverup hjá ógæfumanninum og spurning sem ég hef fengið áður. Hann veit vel að téður Rúnki hefur aldrei starfrækt öldurhús hér eða í það minnsta ekki í langan tíma.  Þetta var ljósmyndavöruverzlun hérna í den og þar áður bókabúð en kannski fyrir þann tíma knæpa? Ég veit það sosum ekki og er ekkert að rengja hann um það. Maður spyr sig hvað róninn sé búinn að vera lengi maður götunnar.  Samkvæmt úlitinu gæti það hafa verið í 30 ár en þarf þó ekki að vera svo langur tími.  Gatan er laus við allt pjatt og prjál og brennivínið fljótt að setja mark sitt á fólk sem býr við þessar aðstæður.  Þeir eiga bágt þessir ræflar hugsa ég með mér og helli uppá lútsterkt kaffi handa karlanganum og býð honum kumpánalega uppá það þannig að hann geti þegið það með snefil af sjálfsvirðingu.  Hann þiggur það kæruleysislega en ég veit sem er að ég er hálfpartinn búinn að venja hann á að koma og sníkja kaffi hjá mér, óbeint að sjálfsögðu en mér er alveg sama.  Goggi greyið (ég kalla hann Gogga af því að mér finnst það svo rónalegt heiti og það smellpassar þessum gaur...hann er mjög Goggalegur) er aldrei með nein læti og yfirleitt fljótur að fara þegar hann er kominn með rjúkandi heitt kaffið í hendurnar. Fyrir þá sem ekki vita eru rónar alltaf að flýta sér og alltaf að fara eitthvað. Þessu höfum ég og Rögnvaldur frændi minn tekið eftir þegar við höfum setið við róna-rannsóknir á Café Paris við Austurvöll og niðurstöðurnar liggja nú fyrir.  Rónar eru alltaf að fara eitthvað í flýti í brýnum erindagjörðum!                                                                                                   Goggi byrjar að raupa um hvað hann Rúnki hafi nú verið góður kall og búllan hanns viðkunnalegur staður.  Ég afsaka mig kurteislega og segist bara ekki þekkja manninn en eflaust hafi hann verið mikill kappi.  "Já, hann Rúnki var öðlingur!" andvarpar Goggi, lítur á úlnliðinn þar sem einusinni hafði verið úr og lætur sem hann verði steinhissa..."jahvertíþreifandimaður, ég er að verða allt of seinn á fund!" Ég brosi út í annað þegar Goggi kveður og rýkur á dyr.  Í loftinu er keimur af brennivíni, sígarettum og súrri lykt þess sem hefur ekki farið í bað í langann tíma og ekki þrifið fötin sín í enn lengri tíma.

Until later Goggi, until later.

..er svohljóðandi:

Fullir elgir réðust inn á elliheimili

Tveir fullir elgir ollu miklu uppnámi á elliheimili í Suður-Svíþjóð um helgina er þeir réðust þar til inngöngu.

Þarna voru á ferðinni elgskýr og kálfur hennar og höfðu þau orðið ölvuð af því að éta gerjuð epli sem þau komust í fyrir utan elliheimilið sem er í Sibbhult, að sögn starfsfólks.

Lögreglan var kölluð til og tókst að hræða elgina burtu, en þeir snéru aftur til að fá sér meira af gerjuðu eplunum. Urðu þeir þá ofurölvi og mjög árásargjarnir. Sigaði lögreglan þá á þá hundum til að hrekja þá á brott.

Öll gerjuð epli í grenndinni voru fjarlægð.

Þetta er nú með því fyndnara sem ég hef heyrt í langann tíma....

Kveðja í rigningunni og dimmunni...

Jón

...er úr Hávamálum og hljóðar svo:

Hugur einn það veit

er býr hjarta nær,

einn er hann sér um sefa.

Öng er sótt verri

hveim snotrum manni

en sér engu að una.

Það er nokkuð til í þessu.

J

Það er kominn mánudagur og helgin afstaðin.  Henni var að mestu eytt í að skemmta 4 norskum gaurum sem komu til Reykjavíkur eina helgi til að djamma og djúsa.  Ég verð að viðurkenna að ég var hálf kvíðinn fyrir komu þeirra hingað og að þurfa að eyða allri helginni með þeim þar sem mér finnast norðmenn yfirleitt frekar leiðinlegir. Það er alltaf þessi óþolandi heiðríkja í svipnum á þeim og svo fer sönglanda-hátturinn í röddinni á þeim alveg óstjórnlega í mínar fínustu.  Anyway, ég er s.s. mættur í Flugstöð Leifs Heppna á föstudags eftirmiðdegi til að ná í norsarana, haldandi á welcome skiltinu mínu með nafninu Bjarne Uldal. Von bráðar birtust þeir og það var ekki laust við að ég yrði pínu hissa.  Það var aðeins einn sem þjáðist af heiðríkju svip, það vare Trond (Þrándur) Einn var af asískum uppruna og hét Eyvind (Eyvindur) (he he he....ekkert smá fyndið að vera að tala við kínverja sem talar norsku og heitir Eyvindur,  það bara passar ekki)svo var það hann Dag (Dagur) sem leit út eins og Tim Roth og að lokum hann Bjarne (Bjarni) sem var aðall kallinn og líderinn í hópnum.  Þetta reyndust vera minir mestu gæða piltar og ég þarf greinilega að fara að endurskoða álit mitt á norðmönnum.  Skoðanir mínar eru sennilega litaðar af þeim tíma sem ég bjó í Danmörku. Danir nefnilega fá það með móðurmjólkinni að þola ekki Norðmenn og Svía og hlæja að Finnum, Íslendingum og  Færeyingum.

Á föstudagskvöldinu fór ég með þeim á djammið og var kóngurinn hann ég að sjálfsögðu búinn að redda hópnum VIP entrance á alla heitustu klúbbana.  Þar á meðal hinn sjóðheita Ólíver Bar en hann virðist heldurbetur ætla að endast vel.  Það er skemmst frá því að segja að þetta kvöld drakk ég mig vel sætkenndan fyrir norska olíupeninga.....þeir bara hreinlega slógust um að fá að splæsa á gædinn sinn og ég hreyfði engum sérstökum mótmælum við því.  Ég held að ég hafi drukkið svona sjö Mojito á Ólíver. Á fimmta eða sjötta Mojito fór ég að spjalla við dávaldinn "mikla" hann Sailesh sem heiðraði samkomuna með nærveru sinni.  Ég tjáði honum að mér finndist hann bara alls ekki trúverðugur dávaldur og að það væri bara ekki hægt að dáleiða 10 manns í einu með því að smella fingri, hvaða rugl og peningaplokk þetta væri eiginlega og að hann ætti bara að skammast sín fyrir að vera féfletta æsku landsins með þessu kukli sínu! Hann horfði undarlega á mig í smá stund og svo fór ég beint á barinn og náði í Mojito handa honum.  Næstu tíu mínútur á eftir eru svolítið í móðu en ég fór snemma heim að lúlla......Mjög undarlegt!??

Á laugardaginn fór ég með hina norsku vini mína í Golden Circle Classic tour with a twist.  Þegar ég kom að Lyngdalsheiði þá sá ég að hún var lokuð með risastóru Impassable skilti. Þetta var náttúrlega það besta sem gat komið fyrir og ég brunaði á heiðina á skriðdrekanum okkar hinum norsku til ómældrar gleði. 

Um kvöldið var farið í partý og svo snemma heim en þeir djömmuðu til 4:00-5:00 um nóttina.  Sunnudagurinn var svo tekinn í Reykjanesferð og Bláa Lónið og eftir það var blússað út á Keflavík og norskir flugu heim til Osló og Stafanger.

Ég held sveimérþá að mér finnist norðmenn ekkert svo leiðinlegir eftir þessa helgi þó svo að þessir gaurar geti auðveldlega verið undantekningin sem sannar regluna!

Veriði góð....

J

Ég skrapp á Sólon til að fá mér hádegisverð með félaga mínum núna á dögunum. Þegar við komum þangað inn tók ég eftir því að staðurinn var fullur af konum á aldrinum 40-50. Á næsta borði við okkar sátu 3 slíkar og eru þær uppistaðan í færslu dagsins. Þessar konur voru komnar af léttasta skeiðinu og máttu muna fífil sinn fegurri en voru greinilega í talsverðri afneitun með að vera ekki lengur á bilinu 25-35 þar sem klæðaburðurinn og förðunin var meira í þá áttina. Snobbið var hrikalegt og þær kepptust um að dásama sjálfa sig fyrir hinum lýsa design fötunum sínum í þaula og hvað þetta kostaði og að designerinn hún Strúllý ...eða eitthvað.... hefði nú hannað þetta spes fyrir sig og ferðina til New York. Hinar tóku svoleiðis “juuuu..hvað þett’er æðislegt!” og endalausar andkafir yfir þessu að það var farið að bera á súrefnisskorti inni á Sólon. Eftir smá stund bættist enn eitt “hasbeen-ið” í hópinn og hún var eiginlega sýnu ýktust af þeim. Hún var með riiiisastór Gucci gleraugu sem náðu yfir 2/3 af stífmáluðu andlitinu og í níðþröngum hlébarða shock-up buxum. Yfir axlirnar var hún svo með sjal úr harðfiski eða ég gat ekki séð betur....fiskiroð eða eitthvað álíka! Nú....þegar kom að borðinu hjá vinkonum sínum urðu fagnaðarfundir og ein stóð strax upp til að knúsa hina nýkomnu ex-glamúr gellu. Þær kysstust voða varlega náttúrlega til að eyðileggja ekki kinna og varalitinn en við knúsið festi önnur kjellingin hálsfestina sína sem var úr svona risastórum trékúlum á stærð við golfkúlur í Hlýrasjalinu há hinni og það tók smá stund að losa það. Þetta var náttúrlega afskaplega vandræðalegt móment fyrir snobbbeyglurnar en um leið og þær náðu að greiða úr draslinu fóru þær að keppast um að dásama hvor aðra. ”Juuu hvað er gaman að sjá þig og eeeen æðislegt sjal sem þú ert með!” “Já, Gúrí Gests designaði þetta á mig, þetta er Hlýri....(Hmmmm....Hlýrabolur?) “Juuuu!” Þegar þarna var komið við sögu var ég svona hérumbil að missa lystina en gat bara ekki stillt mig um að hlusta og horfa á þessar bráðsmellnu dömur sem voru svo innilega uppteknar af sjálfum sér að ég hef eiginlega aldrei séð annað eins. Gaman að þessu.... Ég fór í bíó í gær á mjög góða sænska mynd sem heitir: Hip hip Hora! Hún fjallaði um 13 ára stelpu sem var að byrja í framhaldsskóla og lendir í þeim ósköpum að deyja áfengisdauða og vera mynduð í partýi með brækurnar á hælunum og svo er myndunum dreift um skólann hennar. Hún verður fyrir miklu aðkasti og lendir í einelti út af þessu og fjallar myndin um baráttu hennar við að halda sönsum og yfirvinna þá erfiðleika sem hún lendir í vegna þessa. Ég fór ekki með neinar væntingar á þessa mynd, langaði bara til að sjá eitthvað sænskt og ákvað að skella mér. Ég hvet ykkur til að fara...hún er frábærlega vel skrifuð og leikin og kom mér mjög á óvart. Óvægin, fyndin, sorgleg og skilur mikið eftir sig. Fékk að vita það í dag að banki allra landsmanna vill lána mér peninga til að kaupa Bergstaðastrætis íbúðina!!! Núna er bara að sannfæra Baldur bróður um að vera með og “þá er ég í góðum málum.....tra la la la la laaaaa”! .....eins og Bogi og Örvar mundu orða það. Hvað er fleira í fréttum.....ekkert nema það að ég var að parketleggja hluta af nýja skrifstofu húsnæðinu okkar og kann núna að leggja parket. Ég s.s. lærði það bara núna í kvöld. Seigur ég. Hafiði það gott lömbin mín, þið sem nennið að kíkja hingað inn í hausinn minn.

Kveðja,

Jón Gunnar

Ps: Hún elsku mamma mín átti ammili áðan....1.nóv.  Til hamingju með það.  Mér þykir afar vænt um þig.  Knúz.